بهتر بود آقای احمدی نپاد به جای ۱۸ صفحه نامهء ند امیز .
چند بند راهکار عملی برای خروج ایران از بحران سیاست خارجی در نامهء خود ذکر می کردن.
شاید کمتر در دنیا به ما ..........................
آخر مگر ما اصلاح کنندهء دنیا هستیم ؟
ما خیلی هنر کنیم گلیم خودمان را در منطقه خلیج فارس از آب در بیاریم ،کلامون را باید بیاندازیم را هوا.
واقعا فلسفهء نوشتن این نامه به جورج بوش چه بوده است؟
ولی حالا با گذشت زمان و بخصوص در این چند ماه اخیر برخوردهای شدیدی را با قشر دانشگاهی و دانشجو می بینیم . روزی نیست که در روزنامه ها نام دو سه تا دانشجو و فعال سیاسی را نبینیم که بخاطر داشتن فعالیت سیاسی و یا نوع اندیشه ای که دارند توبیخ می شوند وبه کمیتهء انضباطی فراخوانده می شوند ودر آخر هم از تحصیل محروم می شوند. جالبه اتهاماتی که به آنها می زنند بسیار خنده دار است وبرای همگی هم یک نوع اتهام را انتخاب می کنند.!!!
شاید هم ما معنی مهرورزی را درک نکرده ایم ؟؟ از زمانی که دولت نهم سر کار آمده است فضای دانشگاهها امنیتی شده است دانشجوی از استاد می ترسد و بلعکس ، سعی شده است نوعی ترس پنهان در فضای آموزشی حاکم شود . نوعی خفقان علمی .( در یک پوشش زیبا و فریبنده )
بیرون کردن اساتید باتجربه ،برخورد با دانشجویان ، بر گزار نشدن نشستهای دانشجوی ، حتی به خاک سپردن پیکرهای شهدا در دانشگاهها همه در همین راستا بودهاست.
شاید اولین قدم در این زمین را از خوزهء علوم انسانی شروع کرده اند که با اندیشه و تفکر انسانها در ارتباط است ، تغییر رئس دانشگاه تهران ، اعتراضهای دانشجویان به این مسئله، بعد هم برخوردههایی که با دکتر ( مرتضی مردیها و نمکدوست ) شد و حالا هم دستگیری و زندانی شدن دکتر( رامین جهانبگلو) که ایشان دکترای فلسفه دارند و استاد دانشگاه پاریس هستند هم اکنون ، در زندان اوین به اتهام ارتباط با بیگانگان بسر می برند.
چرا این همه ظلم به جامعهء علمی کشور می شود ؟ مگر می شود یک نوع اندیشه و ایدئولوژی در همه جا حکم فرما باشد ؟ در جامعهءامروز باید به تکثر آرا تن داد. باید حرف دیگران را هم شنید .
مگر با زندانی کردن و محروم کردن یک شخص و یا گروه ای ، اندیشه و فکر آنها از پویایی باز می ماند ؟