عمر آدم ها خیلی کوتاه است ، همهء ما این جمله را شنیدیم که ( هیچ کس از یک ثانیه بعد خودش خبر نداره ) واین یک حقیقت انکار ناپذیر است.

من این مطلب را با تمام وجودم درک کردم .

عزیز ترین شخص زندگیم را درست در ساعت ۱۲ شب روز جمعه برای همیشهاز دست دادم. 

خیلی سخت بود ، الان احساس می کنم پشتم خالی شده ، گاهی وقتها فکر می کنم مرگ پدر بزرگم یک شوخیه ، ولی وقتی به خودم میام می بینم ( بابا جان ، برای همیشه رفتن).

 

امروز صبح رفته بودیم باغ رضوان سر خاک پدر بزرگم . روی چند تا از سنگ قبرها را خوندم خیلی ها جون بودن که از این دنیا رفته بودن ، روی سنگ قبرشون نوشته بود جوان ناکام ، بعضی ها هم کودک بودن .

می دونید پدر بزرگم ، یک مرد واقعی بود ، با شرف و مهربان  ، یک انسان واقعی شاید برای همین که من سادات را خیلی دوست دارم .

تنها درسی که از مرگ پدر بزرگم گرفتم * این بود که نام نیک آدم ها می مونه و مهربونی آدمها و یاد خوبی که دیگران از اون شخص می کنند.*

امید وارم زمانی که من مردم دیگران هم بخوبی از من یاد کنند.