اکبر محمدی دیروز در زندان اوین فوت کرد. جوانی که برای آموختن به دانشگاه رفت و به جای اینکه سر کلاس درس حضور داشته باشد، راهی زندان اوین شد و بعد از چندین روز اعتصاب غذا  بر اثر ایست قلبی در زندان اوین فوت کرد.( البته بگفتهء مسولان زندان)

اگر زمان به عقب برگردد و از آقای محمدی و یا امثال ایشان سوال شود که ، حاضرید قدم در این راه بار دیگر بگذارید یا نه ؟ به احتمال زیاد تعدادی از آنها جواب مثبت می دهند ولی عده ای نیزپشیمان از راهی هستند که در دوران دانشجویی خود انتخاب کرده بودند هستند.

به راستی چرا ، باید دانشجویان قربانی و پیادنظام حرکتهای سیاسی اجتماعی در کشورهای مثل ایران باشند؟

چرا جوانی مثل اکبر محمدی و یا هزاران دانشجوی دیگر باید در دادگاههایی که صلاحیت آنها خود جای بررسی دارد ، با اتهامات کذایی و حکم های صادرهء وحشتناک مثل ۱۰ ، ۱۵ سال زندان و یا محرومیت از تحصیل و اخراج از دانشگاه روبرو شوند؟!

چه کسی جوابگوی مرگ این دانشجو و فعال سیاسی می باشد؟

مردم ایران دچار بیماری خواب شده اند. و بر اثر این بیماری توانایی دیدن و شنیدن خود را از دست داده اند .ملتی که در خواب باشد هر روز بلایی بر سر آن خواهد آمد و بتدریج نابود می شود .

از هر گوشه و کنار  کشور صدایی می آید ولی در ظاهر همه جا امن و امان است.

شاید ما دچار توهم شده ایم و خودمان خبر نداریم ؟؟